Nakş-i Ebru
Nakş-ı Ebru; İşte Benim Adı Konmuş Sevdam. Sabrımın, Aslında Yaratana Olan Bağlılığımın Bir Tomurcuğu. Ağır Ağır Açtı Sabrettim, Bekledim, Sevdim Gönül Verdim… Her Nakş-ı Yapmak Değil Onu O Hale Getirmek İçin Çaba Sarf ettim, Sabretmek Gerekir Dedim. Boyanın Rengini, Fırçanın Sesini, O Olmazsa Olmaz Deyim Yerinde İse Mis Kokulu Ödün Kokusunu Sindirince İçime Başladım Öğrenmeye Akıl Almaz Bir Sır Gibi Açıldıkça Açıldı Renklerim. Uzadıkça Uzadı. Atıverdim Zamanla Umutlarımı Tekneye… Şimdi Öğrenmenin Tanına Varamadan Öğretmenin Tadını, Hazzını Yaşıyorum Dostlarımla. Bizler Gönül Yolculuğuna Çıktık Küreklerimiz Fırçamız. Gemimiz Teknemiz Oldu. Her Nakış İşlendikçe Yerini Buldu Kimi Kırgın Gönüllerde Bir Umut, Kimi Sevdalı Kalplerde Bir Tomurcuk, Kimide Kendini Bulma Yolunda Bir Rehber Oldu. Sonunda Kendini Nakş-ı Ebruda Buldu.
|